Plantenvoeding voor de high

De auteur Frank Herbert schreef in zijn sciencefictionserie Dune, al over de drug Spice. Die drug is nu werkelijkheid. Alleen blijf je er niet langer van leven zoals in de boeken wordt beschreven maar word je een levende zombie. De Spice waar wij het over hebben, is een designerdrugs ook wel een ‘legal high’ genoemd. Het is een synthetische marihuana die ook onder de noemers K2 en Black Mamba verkocht wordt. In de statistieken, die van 2013-2015 lopen, is te lezen dat er in de stad Manchester alleen al 106 drugs gerelateerde doden zijn.

Concrete cijfers van doden door Spice zijn er (nog) niet. Wel is het bekend dat het aantal gebruikers sinds mei 2016, toen de drug illegaal werd, zijn toegenomen.
De lokale bevolking en gebruikers geloven dat dit komt doordat de drug niet meer gecontroleerd wordt. De hoeveelheid THC in Spice is soms 100 keer hoger dan in wiet. Daarnaast is de samenstelling van Spice elke keer anders, een hijs kan al zorgen voor een overdosis. Dat het een groot probleem is, wordt duidelijk in het weekend van 10 april jl., de politie telde toen in 48 uur, 58 Spice gerelateerde incidenten in de stad Manchester. De toename van het gebruik van deze drugs komt ook omdat het een goedkoper alternatief is voor heroïne. Maar het wel het gevoel van volledige verdoving geeft.

Dat het dus een groot probleem is in Manchester weten we nu. We weten ook dat de politie is verwikkeld in een kat-en-muisspel met de dealers. De gebruikers houden hun mond uit angst hun dealer kwijt te raken en voor elke dealer die opgepakt wordt, komen er twee terug. Maar hoe moeilijk is het om aan deze drug te komen die zoveel levens eist?
Wij gingen met zijn twee de straat op om deze drug te kopen.

Dealen
Hoewel de politie als taak heeft om burgers veilig te houden, waren twee politieagenten bij de St-Anns-memorial niet te beroerd om te vertellen waar je de drugs kon krijgen. Piccadilly Garden, daar zitten alle dealers volgens de twee mannen. ’s Avonds is de beste tijd om drugs te kopen.

Rond een uurtje of 22.00 uur lopen wij over het plein van Piccadilly Garden als er een jongen naar ons toekomt voor een vuurtje. We stellen de vraag maar gewoon: ,,Weet je waar wij Spice kunnen kopen?’’ De jongen kijkt ons lacherig aan en vraagt of we niet liever wiet willen. We vertellen stoer dat we iets nieuws willen proberen en wiet ondertussen wel kennen als jongeren uit Amsterdam. Hij probeert ons nogmaals over te halen om toch wiet van hem te kopen, maar loopt uiteindelijk weg om de Spice te regelen. Of wij even bij zijn maten kunnen wachten.

Gespannen kijken wij elkaar aan. De eerste persoon waarmee we contact maken, kan ons al aan Spice helpen. Dat het zou makkelijk zou gaan hadden wij niet verwacht. Het is toch een harstikke gevaarlijke drug? Waarom ziet de politie dit niet? We staan onder een straatlantaarn, gedragen ons verdacht en toch gaat er geen belletje rinkelen?!

De vrienden van onze dealer knopen een gesprek met ons aan. Ze raden het ons af om Spice te gebruiken. Je wordt er een zombie van, het is plantenvoeding, het wordt gebruikt om vissen te verdoven, allemaal redenen om het níet te doen. Beter doen we een jointje of een lijntje coke. Want waarom willen wij als gezonde mensen in vredesnaam nou Spice doen? We leggen uit dat we iets nieuws willen proberen. Zo subtiel mogelijk vragen we nog naar de effecten en of ze het zelf weleens gedaan hebben. Een van de jongens zegt tussen neus en lippen door dat hij in de gevangenis het weleens heeft geprobeerd. Mijn hart begint harder te kloppen bij het woord gevangenis. De jongen stelt mij enigszins gerust door te zeggen dat het voor drugsdealen was.

Terwijl wij wachten komt een politieagent vragen of we iets verdachts gezien hebben, er zou een aanranding zijn in het park. Nerveus zeggen wij nee. De jongens vloeken op de politie dat ze wat beters moeten gaan doen. Dat vloeken is maar van korte duur, wederom proberen ze ons weer wiet en coke te verkopen. De dealer die het spul was halen, vraagt ons met hem mee te komen. Midden in het park en een beetje opzichtig overhandigt hij het zakje aan mijn collega. Wij geven hem 10 pound (12,5 euro), 10 pond minder dan dat hij had gevraagd. Lacherig zegt de dealer of we er nu meteen eentje willen draaien. Weer paniek, wat als hij ons nu dwingt om dit spul écht te gaan gebruiken zodat hij weet dat wij geen politie zijn? Met een excuus over veiligheid en een rustige plek willen opzoeken, komen wij er gelukkig onderuit.

In nog geen 10 minuten hebben wij deze drug kunnen bemachtigen. We bedanken de jongens snel en zoeken een bankje om even bij te komen. Dat het zo makkelijk zou gaan hadden we niet verwacht, maar wat nu? Wat moeten we met die drugs? We besluiten het in onze zak te laten en het echt niet te proberen, ondanks dat die verleiding er natuurlijk wel is. Met een grote boog lopen we om de jongens heen, de straten van Manchester op. We willen gebruikers vinden en hun verhaal horen. Want het ziet er echt uit als wiet, wellicht kunnen we iemand vinden die per ongeluk aan de Spice is geraakt omdat hij dacht wiet te hebben.

Ik ben toch geen spicehead?!
In Manchester zie je daadwerkelijk overal daklozen. Ze liggen in steegjes, voor de winkels, naast pinautomaten of lopen met hun eigendommen over straat. Niemand die ervan opkijkt. De ‘Mancunians’ zijn niet alleen gewend aan het beeld van de daklozen, maar zijn ook erg op zichzelf. Ondanks dat ze in hun eigen wereld zitten, wordt er gul eten en drinken gegeven aan de daklozen. Hoewel de daklozen dus niet hoeven te verhongeren, brengt dit wel een ander probleem met zich mee: er ligt overal afval, achtergelaten door de daklozen. Een berg afval betekent vaak: hier verblijft een dakloze.

Met een lichaam vol adrenaline en zeer zelfverzekerd gaan we op zoek naar de afvalbergen in de hoop junkies te vinden. Als het kopen zo makkelijk is, dan is het in gesprek komen vast net zo gemakkelijk. Waar we in 10 minuten de Spice kochten, liepen we 3 uur over straat om iemand te vinden die wilde praten. We wisten natuurlijk van te voren al dat die mensen niet aanspreekbaar zouden zijn, maar moesten een gok wagen.

Om geen ruzies te krijgen, vroegen we ze na de begroeting of we een persoonlijke vraag konden stellen: ‘Heb je weleens Spice gebruikt?’. De meesten gaven aan dit niet gedaan te hebben. Dat was waarschijnlijk omdat we niet op de mensen afstapten die er ‘gehavend’ uitzagen. We moesten onze strategie veranderen en gewoon iedereen gaan ondervragen.
Elke dakloze kreeg deze vraag toegeworpen, zonder enig resultaat. Een man die wél Spice gebruikte was al bijna in de zombie-status en zo onverstaanbaar dat we helemaal niks aan hem hadden. Uiteindelijk hebben we twee mensen gevonden die er met ons over wilde praten.

De eerste man was rond de 35 en vonden we in een portiek samen met zijn vriend. Met een gebroken been, twee biertjes en een slaapzak lagen ze daar elkaar te vervelen.

,,Mijn vriendin heeft mij vandaag eruit gekickt, daarom ben ik hier. Gisteren heeft ze hem eruit gekickt. Spice? Zie ik eruit als een spicehead? Nee, van dat spul moet ik niks hebben. Okay, om eerlijk te zijn heb ik weleens Spice gebruikt maar dat was niet opzettelijk. Ik zat in de gevangenis voor drugsdealen. Ik dacht dat ik in de gevangenis wiet had gekocht en toen bleek het dus achteraf Spice te zijn. Dit gebeurt trouwens vaker, want de dealers kunnen daar natuurlijk meer geld mee verdienen, want mensen die het na zo’n eerste keer fijn vinden, blijven terugkomen en raken er zwaar verslaafd aan. En ja, je vergeet wel snel je zorgen ermee. Maar voor mij was het de naarste ervaring ooit. Ik was een zombie, dat spul maakt je hele lichaam kapot, echt heel erg kut. Het effect duurt ongeveer vier uur, vier uur ‘opgesloten’ zitten.
Ik raak het nooit meer aan. Ik ben dakloos ja, maar niet zo’n junk. Ik verkoop wiet, dus ben wel een dealer en blow zelf ook. Maar ben niet zoals de ‘anderen’. Als je hier voor de winkels kijkt, zie je overal echte junkies, die leven niet meer. Je moet even verder de straat oplopen, dan zie je een vriend van me. Waarschijnlijk is hij niet aanspreekbaar door de Spice. Als ze het gebruikt hebben zitten ze in een trance. Je ziet het sowieso wel wanneer iemand net gebruikt heeft. Ze hangen dan een beetje, zijn onstabiel en hebben een dode blik in hun ogen. De spiceheads hangen trouwens allemaal hier voor de winkels, ze zijn makkelijk te herkennen hoor. Het liefst zou ik natuurlijk niet hier zijn, maar zo is het. Er is wel een nachtopvang maar dat is maar voor 1 nacht. Project 34 heet het, ze hebben ongeveer plaatst voor 25-30 mensen denk ik maar het is first comes first serves, dus overdag staat er al een rij. Dus je komt er eigenlijk niet binnen. Het is oneerlijk maar ja zo is het. Ik mag niet klagen hoor, want ik ben niet verslaafd.”

De tweede die we spraken zat naast een pinautomaat en had net een gulle gift gehad van 5 pond. Hierdoor zou hij wel in een goede bui zijn om te praten dachten wij.

,,Ik ben 23, maar gebruik nu geen Spice meer. Ik heb dit drie maanden gebruikt maar ben er toen mee gestopt. Het is zo’n smerig spul. Vroeger was het legaal. Je kocht dit gewoon in de winkel maar toen besloot de overheid om het te verbieden. Dan krijg je dus misdaad. Nu wordt het ondergronds gemaakt en je weet niet wat er precies in zit. Daardoor zijn er dus nu zoveel doden. Het is tegenwoordig gewoon potpourri waar ze chemisch spul opspuiten. Het is daarmee ook veel duurder geworden. De politie probeert het probleem op te lossen maar maakt het in feite alleen erger omdat het nu helemaal niet meer te controleren is. Het is echt een heel groot probleem. Wist je dat het voorheen gebruikt werd om vissen te verdoven? Daarom verdooft het onze hersenen ook als je het rookt. Het maakt niet alleen je hersenen kapot maar je hele lichaam en dan uiteindelijk ga je er dus dood aan. Er wordt gezegd dat het hetzelfde effect heeft als heroïne maar dat is niet helemaal waar. Heroïne is eigenlijk dan veiliger. Daarbij, voor heroïne heb je een chemisch substituut: methadon. Voor Spice is dit er niet. Dus mensen die verslaafd raken aan Spice blijven dat gebruiken omdat ze niks anders dat veiliger is kunnen gebruiken. Het begint er wel vaak mee dat ze eerst heroïne gebruiken om ‘verdoofd’ te raken zodat ze kunnen vergeten dat ze op straat leven en hoe kut hun leven is. Dan stappen ze over op Spice omdat het goedkoper is. Ik heb ook vrienden die het gebruiken maar ik wil er echt nooit meer aan. Ik denk eerlijk gezegd dat niemand dit echt wil gebruiken.”

Graag hadden we deze mannen nog meer vragen gesteld, maar beide wilden niet meer praten toen er bekenden aankwamen. Wij vonden het voor die avond eigenlijk ook genoeg geweest en gingen terug naar ons appartement. We besloten de drugs de dag erna in te leveren bij de politie, zodat we in ieder geval niet bij zouden dragen aan een mogelijke dode wanneer we het gewoon in een afvalbak zouden gooien.

De politie reageerde heel rustig en nam het aan zonder enkele vragen te stellen.

Advertisements